Saru's world

ฮ้ายยยยย สวัสดียามค่ำคืนค่ะ(ฮา) คราวนี้พาร์ทที่4เนอะ ไม่ได้อัพต่อกันแต่ไม่เป็นไรหรอก(ฮา)

ช่วงนี้จะเป็นช่วงของม.3เลย เพราะช่วงม.2เป็นเด็กดีจัด ไม่เจออะไรเลย แต่ก็ดีแล้วอะนะ

เอาล่ะ อย่าให้เสียเวลาดีกว่ามั้ง =w=

ย้ำอีกรอบ : โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน และชี้แจงว่าเรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องจริง(ทั้งที่ผ่านเรื่องเล่าและเจอกับตัว)นะจ๊ะ =w=

อ่านย้อนหลัง : part1 part2 part3

……………………………………………………………………………..

#เรื่องเล่าจากห้องนู้นห้องนี้และที่อื่นๆ(1)

ช่วงม.3ไม่เคยเจอกะตานะ มีแต่เรื่องเล่าซะมากกว่า

อันนี้เป็นเรื่องของเพื่อนคนนึงชื่อB ล่ะ รายนี้ตอนเด็กๆค่อนข้างจะมีเซนส์ เจอมาตั้งแต่เด็กๆจนโต เลยขอรวมเรื่องเล่าของเพื่อนคนนี้เอาไว้ตอนนี้ละกัน

ก่อนอื่น โรงเรียนเราจะมีตึกนึงไม่ใหญ่มากที่ชั้น4ซึ่งเป็นชั้นบนสุด ถ้าขึ้นบันไดมาจะเป็นห้องแล็บ ขวามือจะเป็นห้องพักครู ซ้ายมือเดินไปจะเจอห้องป.5 สองห้องอยู่ริมสุดกับแล็บอีกแล็บนึงอยู่ตรงข้ามกะห้องป.5(หมายถึงแล็บเนี่ยกำแพงติดกันแต่ประตูจะอยู่คนละด้าน) ทีนี้ ตรงหน้าห้องแล็บห้องแรกที่เดินขึ้นบันใดมาเจอเนี่ย จะมีพวกสัตว์สตาฟ ที่สำคัญคือมีเด็กดองที่รพ.ให้มา จากป้ายสภาพเน่าๆบอกว่าชื่อ “น้องนก” เป็นทารกหญิง อายุน่าจะ..4-5เดือน ตัวใหญ่ประมาณสองมือช้อนขึ้นมาได้  เด็กป.5 สองห้องนี้ถ้าเดินขึ้นห้องเรียนต้องไหว้ทุกครั้ง บางคนก็ถือว่าไหว้ควบพระบรมรูปร.5บนหิ้งด้วย บางคนก็ไหว้ด้วยความกลัว บางก็ไหว้เพราะเพื่อนไหว้กุก็ไหว้ตาม

น้องนกนี่คิดว่ามาอยู่หลายสิบปีแล้ว ถ้าจะให้เรียก ก็เป็น”รุ่นพี่”ของรุ่นเราๆนี่แหละ

ตอนBอยู่ป.5 ที่ชั้นนี้ ตอนนั้นพักเช้า มันทำของตกแล้วก้มไปหยิบ มันก็มองเห็นเด็กผู้หญิงผมสยายนั่งอยู่ตรงช่องระหว่างโต๊ะมันกับโต๊ะข้างหน้า ตอนแรกมันก็เข้าใจว่าคือเพื่อนมันคนนึงที่ชอบสยายผมถักเปียเล่นบ่อยๆ ก็เลยไม่ทักอะไร แต่พอเงยหน้าขึ้นมาเท่านั้นล่ะ

....ตรงหน้าโต๊ะไม่มีใคร..

อ้าว ...มันก็งง เออ เมื่อกี๊เพื่อนกุอยู่นี่ ทำไมเงยหน้าแล้วมันหายหัวไปไหนวะ พอก้มลงไปใหม่...เอาละ ยังมีผู้หญิงผมสยายอยู่ แต่พอเงยหน้ามาอีกรอบ ...เฮ้ย.. หายไปแล้ว??

Bเกิดสะพรึงเล็กๆ หันหลังไปถามเพื่อนข้างหลัง เพื่อนคนนั้นพอฟังจบก็ซีดตัวสั่นเลย พร้อมบอกว่า “แก...เจอเข้าแล้วล่ะ”

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นก่อนกลับบ้านล่ะ //ยืนยันโดยคุณเพื่อนB 

ยังมีอีกวันนึง มันลืมเอาของอะไรสักอย่างกลับบ้านเลยขึ้นไปเอา ปรากฎว่าด้วยความเป็นเด็กเลยก้มๆนั่งๆ แล้วตัวเล็กจนโต๊ะบัง พี่พนักงานมองไม่เห็นเลยล็อคห้องเข้า ตอนนั้นเวลาประมาณสี่โมงห้าโมง แสงกำลังสลัวๆ ตอนนั้นยังเด็ก มือถือก็ไม่มี Bก็ร้องไห้อยู่ตรงนั้นล่ะ แต่ปรากฎว่า สักพัก จู่ๆกลอนก็ปลด ประตูแง้มเปิดเองต่อหน้าB

ไม่มีลมนะ มันแง้มออกมาเหมือนคนเปิดให้

เท่านั้นล่ะ Bก็ไหว้ขอบคุณทีนึงแล้ววิ่งป่าราบลงไปชั้นล่างทันที

เรื่องของผู้หญิงลึกลับบนชั้น4 ที่ห้องแล็บ เขาลือว่าเป็นวิญญาณ “น้องนก” หรือ “พี่นก” ที่คอยดูแลเด็กป.5ที่อยู่ชั้นนี้ (edit : บางคนก็ว่านั่นแหละน้องนก บางคนก็มามีวิญญาณตนอื่น) นี่เลยเป็นสาเหตุว่าทำไมถึงมีคนไหว้ด้วยความเคารพ เพราะป.5ทุกรุ่นที่อยู่สองห้องนี้ เจอทุกราย บางทีก็เห็นเงา เห็นยืนกลางห้อง ได้ยินเสียง และอื่นๆที่ชวนขนพองสยองเกล้ามากกว่าเคารพ

ทีนี้ ตอนม.3 เราทำโครงงานประดิษฐ์ของวิชาวิทย์ แล้วทำแบบไม่ได้ตรวจทานดี เอาไปวางไว้ที่ห้องแล็ปชั้น4ห้องที่ตรงข้ามกับห้องป.5 แล้วกลับบ้านก่อน เช้าวันต่อมาเลยกะจะลากเพื่อนไปดู ตอนนั้นที่ไปจะมีB เพื่อนอีกคน แล้วก็เรา ขึ้นไปดู

ตอนนั้นเป็นช่วงหน้าหนาว ขึ้นไปตอนหกโมงเช้าเศษ(เป็นคนมารร.เร็ว) ฟ้ายังมืดอยู่ บรรยากาศเหมือนตอนกลางคืน

เมื่อเดินขึ้นไป ไอ้เรามันก็พวกไม่เคยเห็นนะ อยากลองดี เลยมองไปที่กระจกห้องป.5 เห็นเงาสามคน เราก็ เอ้อ คงไม่มีหรอกมั้ง แล้วไปดูๆงานตัวเอง

จู่ๆ Bก็บอกว่าเฮ้ยให้รีบลงเหอะ แล้วทำท่าทีเลิ่กลัก เราก็อืมๆรีบลงก็ได้ เพราะก็เริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศเครียดๆอะไรสักอย่าง

พอลงมาข้างล่าง เราก็ถามมันว่าเป็นอะไร มันบอกว่า ขณะที่เรา กับเพื่อนอีกคนเห็นเงาคน 3คนน่ะ ตัวมันเห็น 4 คน ซึ่งคนที่4ก็เดินตามหลังตลอดช่วงอยู่บนตึก

...เท่านั้นล่ะเสียวสันหลังทั้งสามหน่อจนเข้าแถวเลย =A=

 ……………………………………………………………………………..

#เรื่องเล่าจากห้องนู้นห้องนี้และที่อื่นๆ(2)

ความน่ากลัวของรร.เราไม่ได้มีแค่ห้องแล็บ ห้องอื่นๆก็มีถมเถไป เอาอย่างเช่น วันคริสต์มาสที่รร. จะมีงานโรงเรียน แล้วเด็กชมรมก็จะจัดซุ้มเกม และที่มีทุกปีคือบ้านผีสิง แล้วไม่รู้มีปัญหาอะไรต้องไปจัดที่ป.3/2 ซึ่งเป็นห้องที่เขาว่า “มี” จริงๆ เพราะเด็กที่แต่งเป็นผีเนี่ย เจอผีซะเองก็มี เด็กที่มาเล่นเผลอเหยียบอะไรนุ่มๆนึกว่าแขนรุ่นพี่ที่แต่งผีก็ตกใจบอกขอโทษแต่ไม่มีเสียงตอบรับเพราะคนแต่งผีไม่อยู่จุดนั้นก็มี เพราะฉะนั้น ทุกปีคนจัดก็จะเจอ แล้วก็ต้องจุดธูปขอขมาทุกครั้ง ถึงแม้ว่าเดี๋ยวนี้จะมีเพิ่มห้อง แต่ห้องป.3/2ก็ยังคงจะให้เปิดบ้านผีต่อไป

เรื่องเล่าของวันคริสต์มาสนี่ยังมีอีกอย่างคือ ทุกวันคริสต์มาสที่มีงานรร. ตอนหนึ่งทุ่ม ไฟจะดับทั้งโรงเรียนแบบไม่ทราบสาเหตุ ปีที่ผ่านมาก็เป็น ไม่รู้ว่าไฟมันดาวน์ หรือใครพักไฟ แต่ที่น่าแปลกคือมันมีทุกปี มีมานานหลายสิบปี แล้วก็หาคนปิดไม่ได้นี่แหละ

ลองไปดูห้องอื่นๆบ้าง ห้องนาฏศิลป์ ทุกโรงเรียนอาจจะมีเหมือนๆกันที่ว่าจะมีคนใส่ชุดไทยรำ ที่นี่ก็มีเหมือนกัน เคสแรกคือเพื่อนB รายนี้อีกแล้ว ตอนกลับบ้าน ประตูห้องนาฏศิลป์เดิมจะให้ฟีลประตูห้องพยาบาล คือมีกระจกสูงๆแคบๆติดอยู่ให้เห็นนิดหน่อย พอดีตามันสอดส่องดีเกินหรืออะไรสักอย่าง ห้องนาฏศิลป์ที่ล็อคแล้วกลับมีหญิงสาวชุดไทยรำกันเป็นแถวสวยงามอยู่ในห้อง เคสที่สอง อันนี้เห็นกันเยอะมากทั้งครูทั้งนักเรียน Bอยู่ในเหตุการณ์แล้วเล่าให้ฟัง คือจะเรียกว่าอุปาทานหมู่ก็ไม่รู้ว่าจริงรึเปล่า เพราะวันนั้นฝนตกหนักมากๆตอนเลิกเรียน เด็กๆก็มองท้องฟ้าแบบ...เอ้อ แล้วกุจะกลับบ้านยังไงฟะ ทันใดนั้น อย่างกะมีคนฉายภาพฮอโลแกรม จู่ๆปรากฏหญิงสาวชุดสไบสวยงามร่ายรำอยู่กลางฝน ปัญหาคืนคนที่เห็นมันอยู่ชั้น3 แล้วหญิงสาวที่เห็นก็รำอยู่นอกระเบียงตรงหน้านั่นแหละ??

อีกเรื่องคือตรอกหน้าห้องพยาบาล มันคือใต้ตึกเดียวกะห้องแล็บแหละ ตอนวันคริสต์มาสหรือวันไหนไม่รู้ ว่ากันว่าเห็นหลายคน(เพื่อนเราเห็นคนสองคนนะถ้าจำไม่ผิด) เป็นผู้หญิงใส่ชุดยาวขาวๆ เดินออกมาจากห้องเรียนในสุดแล้วเดินออกมาตรงหน้า หน้าตานี่เปื้อนเลือด เละมาเลย บางรายก็ว่าวิ่งมาหาก็มี จะมีช่วงนึงที่เรื่องนี้ค่อนข้างบูมเพราะลือกันว่าตรงตึกนั้นเคยเป็นโรงพยาบาล แล้วตรงห้องป.3/2นี่แหละห้องดับจิต บางรายก็ว่าสร้างทับสุสาน แต่ตั้งแต่ขึ้นม.ปลายมาก็ไม่ได้ยินเรื่องนี้อีก

ที่ห้องคอมก็เคยนะ เจอกะตัวเลย ตอนนั้นยังกลับบ้านกับครูอยู่ วันนั้นครูทั้งโรงเรียนติดประชุม ทั้งครูที่กลับด้วยกะครูคอม ครูคอมก็ให้ไปนั่งในห้องแก ทีนี้ห้องคอมเนี่ย ถ้าเข้าจากประตูมาจะเจอโต๊ะคอมเรียงเป็นตับ หันขวาเจอกระดาน หันซ้ายจะเจอห้องกระจกเล็กๆ ของครูคอม เราไปนั่งอยู่ในนั้น ครูก็บอกเออเนี่ยทำงานรอก็ได้ เพราะตอนนั้นแข่งนิทานเสียงอยู่แล้วใช้เครื่องครูตัดต่ออยู่แล้ว ปรากฎเกิดอารมณ์ติสต์ ขี้เกียจ เปิดเฟสเปิดยูทูปนั่งฟังงนั่งเล่นมีความสุข เปิดไฟทั้งห้องทั้งห้องครูห้องโซนนักเรียน นั่นแหละ เปิดหมด กลัวความมืด

ปรากฎว่าเล่นไปเล่นมา ไฟดับ ไม่ใช่ดับพรึ่บนะ ดับแบบ ไล่ตั้งกะหน้ากระดาน กลางห้อง แล้วมาหยุดตรงหลังห้องหรือหน้ากระจกห้องครูคอมที่เรานั่งอยู่ ...เท่านั้นล่ะเพลงเพลิงเบาแค่ไหนก็เปิดกระหึ่มม ปิดเฟสเปิดงานทำต่อทันที อารมณ์ประมาณว่า เออ...ไม่อู้ก้ได้ค่ะ อย่าแกล้งกันแบบนี้นะ กลัวแล้ว ;w; (ฮา)

 ……………………………………………………………………………..

เรื่องเล่าคร่าวๆที่เจอช่วงม.3ก็จะประมาณนี้ แต่เดี๋ยวขึ้นม.4แล้วเรื่องจะเยอะและหลอนกว่านี้อีกล่ะ(ฮา)

วันนี้ฝากไว้เท่านี้ หลับฝันดีกันทุกคนเลยนะ(ฮา)