...บทเรียนจากงานแอนิเมชั่น...
posted on 14 Dec 2011 20:03 by saru-kumi in Home directory Cartoon, Diaryก่อนอื่นขอเตือนก่อนว่าเอนทรี่นี้มีแต่ตัวหนังสือ
แต่ถ้าอ่านก็อยากให้อ่านให้จบนะ ...เอนทรี่นี้เขียนจากใจจริงๆ
หรือใครไม่อยากอ่านก็ไปอ่านสรุปเอาย่อหน้าเกือบสุดท้ายก็ได้นะ...แต่ก็อยากให้อ่านให้หมดจริงๆ
อย่างที่อัพไปสองเอนทรี่ ที่เราแข่งAACP ผลงานก็ลงกันแล้ว บ่นกันแล้ว ค่ายรอบชิงก็เพิ่งไปมาวันที่10-13 ธค.ที่ผ่านมา ก็ไปทำเรียลลิตี้ หรือพูดง่ายๆคือไปเผางานที่นั่น34ชม.นั่นเอง
ได้นอนแค่3-4ชม.เอง ทำงานตั้งกะ9โมงวันที่10 เรื่อยยาวจนถึงประมาณห้าทุ่มเที่ยงคืนก็ต้องนอนเพราะกินยาลดน้ำมูกไป(แอร์เย็นจนน้ำมูกไหล)แล้วก็ตื่นมาตีหนึ่งมาทำต่อถึงประมาณตีสามตีสี่ อันนี้HPหมดจริงๆเลยนอนไปอีกสองชม.แล้วก็ตื่นมาทำต่อยาวจนถึงสองทุ่มของวันที่11
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผ่านมาได้ยังไง 2วัน นอนแค่3ชม. ปากแห้งเหมือนคนขาดน้ำ(ฮา) ตาคล้ำออกจะโปนๆเหมือนแคสเตอร์ในfate zero ซะด้วย(แต่คงจะไม่โปนเท่าแคสเตอร์หรอกมั้ง =w='')
แต่ที่เจ็บใจที่สุดมันไม่ใช่ว่าไม่ได้นอนหรอก เพราะพี่ๆมหาลัยเขาไม่หลับไม่นอนเลยด้วย ตื่นมาทีไรเจอทุกที
ก็...ทีมเรา...ได้รางวัลชมเชยค่ะ
ไม่ใช่ที่4 ที่5 นะ เพราะทุกทีมที่เข้ารอบ10ทีมสุดท้ายทั้งระดับมัธยมและอุดมเนี่ย พูดง่ายๆคือคุณได้รางวัลกลับบ้านแล้วล่ะ อย่างน้อยก็ชมเชยทีมละ5000 แถมถุงนอนที่เขาแจกไว้นอนข้างๆโต๊ะทำงานนั่นด้วยเอ้า
(อันนี้เพื่อนในทีมเราที่แข่งเข้ารอบชิงปีที่แล้วบอกว่า ปีที่แล้วถุงนอนนิ่มกว่า มีหมอนในตัวด้วย)
ที่เจ็บใจไม่ได้เจ็บใจที่ได้ชมเชยหรอก เพราะผลงานที่ออกมาก็หวังแล้วว่าชมเชยล้านเปอร์เซนต์
แต่ว่า...โปรแกรมที่ใช้มันเกรียน โปรแกรมJahshakaนี่แหละ เราเอาไว้ใช้ทำแอนิเมทและเรนเดอร์ออกมาเป็นไฟล์
มันมีข้อเสียอย่างนึงคือ "ถ้ากุเหนื่อย กุขอพักนะ ...อ้อ กุไม่บอกนะ กุจะดับตัวเองเลย มีปัญหา 'ไรปะ"
เอาแบบแปลๆ(ฮา) คือ ถ้าเปิดเครื่องนานๆแล้วเครื่องนั้นไม่เร็วจริง ...เร็นเดอร์ไม่ได้ค่ะ แล้วที่สำคัญคืออ่านภาษาไทยไม่ได้ ตอนนั้นตัดต่อเสร็จแล้ว กำลังใส่ซาวด์เอฟเฟกต์แต่ยังไม่ได้เร็นเดอร์เก็บ เผลอใส่ไฟล์เสียงชื่อไฟล์เป็นภาษาไทยเข้า...
มันดับตัวเองไปเลย ...เฮ... //ทรุด
เจ็บใจอีกอย่างคือไม่ได้วางแผนมาอย่างดี
- วางแผนแอนิเมท ขี้เกียจทำงานช่วงน้ำท่วม มาเผาส่งเอาตอนจะไปค่าย
- วางแผนเนื้อเรื่อง แต่งเรื่องได้แต่งเรื่องดี ไม่ได้คิดเลยว่าเวลาแอนิเมททุกฉากมารวมกันแล้วมันยาวตั้ง5นาทีทั้งๆที่เขากำหนด3นาที
- แผนอื่นๆ ไม่ว่าจะซาวด์ ซาวด์เอฟเฟกต์ หรือการบริหารจัดการงาน ไม่มี ทำอันไหนได้ทำไป ไม่ได้ลำดับความสำคัญของงานเลย(เพื่งจะมาเรียงงานทีหลัง)
จากงานนี้ อย่างน้อยยังรู้สึกดีที่ยังมองเห็นข้อเสียตัวเองได้ แต่อย่างว่า นิสัยขี้เกียจมันเป็นยิ่งกว่านิสัยแล้ว(พูดง่ายๆ เป็นสันดานแล้ว) นิสัย"ช่างแม่ง"นี่ก็ตัวดี เลยเหมือนเราไปทำเพื่อนอีก2คนที่นั่งหลังคดหลังแข็งวาดฉากกับลงสีตัวละครที่วาดให้เหนื่อยเปล่าๆ
ครูก็บอกว่า "ไม่เป็นไรๆ ทีมเราทำดีแล้ว" "ฝีมือเราพัฒนาจากปีก่อนมาก"(ปีก่อนไม่เข้ารอบชิง)ยิ่งได้ยินก็ยิ่งเสียใจนะ เกือบร้องไห้ออกมาตอนนั่งกินข้าวข้างๆครูน่ะแหละ..ครูกับเพื่อนๆเชียร์ทีมเราเต็มที่ แต่เรากลับขี้เกียจ งานก็ไม่100% เพราะมีปัญหาเรื่องซาวด์กับการตัดฉากออกเพื่อให้อยู่ในเวลานี่แหละ
พี่รัตน์ ที่เป็นกรรมการก็บอกหลังไมค์ว่าทีมเราแอนิเมทดีมาก ...คนฟังงี้เสียดายมากจริงๆที่พลาดอะไรไม่พลาด พลาดที่ซาวด์
งานนี้เลยเป็นบทเรียนว่าจงอย่าได้ขี้เกียจ ตัวเองก็ทำเป็นพูดอะไรคมๆบอกเขาไปว่า "จงทำแอนิเมชั่นด้วยใจรัก" แต่ไอ้ตัวคนวาดเองน่ะ ใจรักก็จริง แต่มันขี้เกียจ ภาพก็เผาๆ ในสายตาเราที่เป็นคนวาดยังบอกเองว่าวาดไม่สวยเลย ...ก็ขอรุ่นน้องหรือคนทีจะมาเอาอย่างเราอย่ามาเอาดีด้านขี้เกียจเลย เหตุผลก็อยู่ตรงหน้านี้แล้ว
เพราะฉะนั้น ผลงานตอนนี้ขอยังไม่โชว์นะคะ ขออนุญาติอีดิตเป็นเวอร์ชั่น"5นาทีเต็ม"และ"ซาวด์สมบูรณ์แบบ"ให้ดูดีกว่า ...เพราะเราผิดหวังกับตัวเองที่ทำออกมาแล้วซาวด์ไม่สมบูรณ์
เช้าวันต่อมา ฟังเพลง funny bunny ของแอนิเมสเก็ตดันแล้วเกิดน้ำตาไหลพรากขึ้นมา เพราะเรารู้คำแปลของเนื้อเพลงนี้ดี
//ที่ฝันของเธอเป็นจริงได้ ใช่ว่าเพราะใครที่ไหนหรอกนะ
แต่เพราะเลือกวันที่ลมแรงพัดโหมกระหน่ำ
ออกวิ่งเรื่อยมา!
แม้ไม่อาจโบยบินก็อย่าหวั่นไหว
ผืนดินยังมีให้เราก้าวไป
ไปด้วยกัน ถึงที่ไหนก็ได้ที่ถูกใจเรา
อย่างเธอต้องทำได้ ฉันเชื่อใจ!//
แต่เพราะเลือกวันที่ลมแรงพัดโหมกระหน่ำ
ออกวิ่งเรื่อยมา!
แม้ไม่อาจโบยบินก็อย่าหวั่นไหว
ผืนดินยังมีให้เราก้าวไป
ไปด้วยกัน ถึงที่ไหนก็ได้ที่ถูกใจเรา
อย่างเธอต้องทำได้ ฉันเชื่อใจ!//
..."ผันเป็นจริงได้ ไม่ใช่เพราะใครหรอกนะ..."
//ปาดน้ำตา
เอ้า ไม่เป็นไรเนอะ ไม่เป็นไร ปีหน้าเอาใหม่!! //เปิดเฟทซีโร่ดูต่อไป(ฮา)
ปีนี้ โรงเรียนเราช็อคประวัติศาสตร์การแข่งขันแอนิเมชั่นaacpด้วยการเข้ารอบชิงทีเดียว5ทีม
ทีมที่ชนะเลิศ ได้ไปญี่ปุ่น ไปดูงานแข่งแอนิเมชั่นที่ฟุกุโอกะ ทีมของพี่บุศ พี่พีท กับ one minute
>>ตัวอย่างงาน<<
"อีก1นาทีครับแม่"(ฮา)
ข้าพเจ้า : พี่จ๋าาาาา หนูฝากซื้อฟิกเกอร์ป้าเบียกับฟิกเกอร์เซเบอร์ชุดสูทดำด้วยน้าาาา (มีขายด้วยเรอะ?)
>>ตัวอย่างงาน<<
ทีมนี้epicมากที่ "นอนอยู่บนพื้นผมก็ปลิวได้อย่างกับพายุเข้า แต่เสื้อผ้าแข็งอย่างกับหุ่น"(ฮา)
ข้าพเจ้า : ปีหน้าไม่แข่งแล้วจริงเหรอผึ้ง ...แกไม่อยากไปญี่ปุ่นแล้วเหรอ บริหารเวลาเรียนให้ดีๆสิ ส่วนเราขอตัวเจ้ามีนมาแข่งปีหน้านะ(ฮา)
ทีมที่ได้ที่3 ทีมพี่เติร์ก ณ ม้านั่งเบะ ...เอ๊ย ม้านั่งฟิล์ม ค่ะ น่าจะชื่อเรื่อง newcomer มั้ง
>>ตัวอย่างงาน<<
ภาพออกเผา แต่แอนิเมทน่ารักในสายตาของเรา เสียงเกรียน แต่พระเอกหัวใจหล่อมากกกก//ละลาย
ข้าพเจ้า : มนุษย์ต่างดาวคนนั้นน่ารักจัง //ยิ้มแฉ่ง
นอกจากนี้ ที่ค่ายก็ได้ไปเจอพี่ต้า ณ ภูเก็ตวิทยาลัย(ฮา) ซึ่งรู้จักกันบนบล๊อคอยู่แล้วก่อนจะมาแข่ง งานพี่ดูรู้เลยว่าใครวาด(ฮา)
ส่วนทีม smile studio ณ สิรินทร ของนิ้ง(ชื่อเล่นเหมือน อายุก็เท่า)กับพี่ปิงปอง กับพี่อีกคนจำชื่อไม่ได้//กราบขอขมา ทำเป็น3Dทีมเดียวในระดับมัธยม ...เราชอบมาก ภาพสวยมาก แต่ได้ชมเชย ...อันนี้"ส่วนตัว"คิดว่าอาจจะเป็นเนื้อเรื่องที่กำกวม เพราะตอนแรกดูก็เผลอคิดบ้างว่า "อ้าว...ไอ้นั่นไอ้นี่มาจากไหนวะ"
ส่วนทีมของมหาวิทยาลัย อันนี้ในสายตาของเรา ดีทุกทีมเลยจริงๆ มีทั้ง3D 2D stopmotion ทุกทีมน่ารัก สวย อลังการจริงๆนะคะ คือมันดีกันไปคนละแบบอะ ..ถ้าเกิดพี่ๆทั้ง10ทีมจับมือกันสร้างแอนิเมรับรองไม่แพ้ก้านกล้วยหรอก
อ้อ ...มีพี่ทีมนึงไม่ได้ใช้opensource พี่เขาก็ยอมรับและขอสละสิทธิ์ด้วยตนเอง ...ไม่รู้พี่จะเห็นรึเปล่า แต่พี่เป็นคนดีมากๆค่ะ เสียดายจริงๆอดเห็นงานของพี่ๆทีมนี้
สรุปแล้ว งานนี้ได้อะไรหลายอย่างจริงๆ จากการพบปะ"คนแอนิเม"ด้วยกัน ได้เรียนรู้รูปแบบของแอนิเมชั่นหลายๆแบบจากพี่ๆ เพื่อนๆ ได้ร้องเพลงคันหูว์ acoustic ver. ได้เจอคนบ้าการ์ตูนด้วยกัน ได้ประสบการณ์การไม่หลับไม่นอน การปั่นงานไม่ทัน และการเตรียมตัว ความพร้อม ได้เห็นสิ่งดีๆของพี่ๆ เพื่อนๆ แต่ละทีม และแน่นอนว่า ปีหน้าเราจะไม่ซ้ำรอยแน่นอนค่ะ! เราจะขอเอาสิ่งที่ได้เรียนมาตลอด3เดือนกับอีก4วัน3คืนนี้ไปพัฒนาตัวเองให้ได้
ขอบคุณaacp ไม่มีโครงการนี้เราคงไม่ได้ค้นพบอนาคตตัวเองหรอกค่ะ
ขอบคุณครูฝ้าย ครูแบงค์ ...ปีนี้พยายามเต็มที่แล้วยังไม่พอค่าข้าวที่ครูเลี้ยงพวกเราเลย ...ปีหน้าคงต้องเอาเต็มที่ให้ได้!
ขอบคุณไอ้ผึ้ง ไอ้เกรซ ไอ้มีน..ถึงจะน่าอิจฉาหน่อยแต่ขอบคุณที่แข่งมาด้วยกันนะ
ขอบคุณพี่พิม พี่อิ๊ก พี่กานต์ พี่เจ้า พี่นิด และเพื่อนๆพี่ๆที่ทั้งเพิ่งรู้จักในค่ายหรือที่อื่นๆ...เรามีเป้าหมายเดียวกัน เพราะฉะนั้นปีหน้ามาพยายามด้วยกันใหม่นะ > <
ขอบคุณพี่บุศกับพี่พีท ที่สอน"จาชาเกรียน" เอ้ย "jahshaka"ให้ แล้วก็ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับฟิกเกอร์ป้าเบียกับเซเบอร์ชุดสูทดำนะคะ //เผ่น
ขอบคุณเพื่อนๆ ในห้อง ช่วยกดโหวตแถมมีการมากดดันให้ทำให้เสร็จอีก ...ขอโทษทีว่ะ ปีนี้เอาชมเชยไปแทะเล่นก่อน ปีหน้าข้าจะสอยที่1มาฝากพวกเจ้าให้ดู
สุดท้ายก็ขอบคุณทุกคนแหละค่ะ มันพิมพ์ได้ไม่ทั่วถึง แต่ขอขอบคุณทุกคนจริงๆน่ะแหละ
แถมท้ายนิดนึง :
หลังเลิกงานแถลงข่าว เราได้คุยกับพี่ๆทีมเทอร์ราไบร์ท ณ มหิดล ค่ะ
เรา : คือพี่คะ หนูอยากบอกว่า ทุกทีมของมหาลัยสวยหมดทุกทีมเลยนะคะ...พอมาดูงานตัวเองแล้วเหมือนของตัวเองมันดูกากไปเลยล่ะค่ะ(ฮา)
พี่ : ไม่หรอก จริงๆน่ะพี่ชอบทีมของมัธยมมากกว่านะ เพราะทีมมัธยมดูมีจินตนาการนอกกรอบมากกว่า ของมหาลัยมันดูมีกรอบ แพทเทิร์นเป็นกฎเกณฑ์มากกว่า
เรา : .................................????
Tags: 2011, aacp, animate, animation, thailand, ความรู้สึก, ประสบการณ์, แอนิเมชั่น8 Comments
สู้เข้าพี่ ปีหน้าเราจะจับพี่ขุนเต็มที่ จะไล่จี้เลย ไม่ต้องมา"อีก1นาทีครับแม่"เลยนะ(ฮา)
(เหมือนจะไม่เกี่ยว...) สู้ต่อไปทาเคชิ!
#1 By นกลืมรัง on 2011-12-14 21:59